Showing posts with label Ontferming.. Show all posts
Showing posts with label Ontferming.. Show all posts

Thursday, April 25, 2013

Wanneer 'n mens die ontferming in ander mense nie wil raaksien nie. Oor ons oogklappe en ons soek na sondebokke.

 Taliep Petersen

Dikwels gebeur dit dat ‘n hele gemeenskap vir die radikale optrede van individue of groepe binne die gemeenskap verantwoordelik gehou word. Ons sien dit wanneer Afrikaners as rassiste uitgebeeld word, Duitsers as Jode-haters en Engelse as skynheilig.

Die woede en skok oor die bomaanslae en die wrede dood of skending van mense wat daardeur veroorsaak is, lei onvermydelik tot die soek van sondebokke. Gepaar met ‘n fundamentalistiese oortuigings oor ‘n mens se eie onfeilbare, diepsinnige besit van die waarheid en ander godsdienste se valsheid, was dit ook nie te vermy dat Moslems en die Islam onder skoot sou kom nie.

Mense is kwaad. Hulle wil die oorsaak weet en die probleem verwyder sien. En hier is ‘n maklike teiken.

Die onderstaande stuk verskyn in vandag se NYT. Dit is deur ‘n Moslem geskryf en gee ‘n boeiende insig in die Moslem-gemeenskap in Amerika.

Net die feit dat dit verskyn, vertel ‘n mens al iets van die gemoedstemming in Amerika. Die vooroordele teen Islam woed hoog. Die media weet hulle  moet begin perspektief skep. Want waar sulke latente woede bestaan, sal diskriminasie en viktimisasie nie wegbly nie.

Vele mense in Suid-Afrika sal, veral na goeie nadink, instem met die sentimente in die artikel. Die Moslem-gemeenskap is immers by ons ook bekend vir sy besondere, unieke bydrae tot die Suid-Afrikaanse gemeenskap (dink I.D. du Plessis). Wie sou, byvoorbeeld, vir Taliep Pietersen, die minlike musikus van die Kaap, op enige manier met ‘n gewelddadige Moslem-gedagtegang wou verbind?

Die vele, gewone, toegewyde, knap kunstenaars, professionele mense, tegnici, vakmanne wat ons hier in die Wes-Kaap as bure het, vertel ‘n verhaal van gewone mense wat nie bomplanters is nie.

Maar wat my veral interesseer in die artikel, is die kensketsing van die drie wêreldgodsdienste. Die skrywer dink die Judaïsme fokus op die wet, die Christendom op die liefde en die Islam op ontferming.

Dit is ‘n gewilde onderskeid.

En daar is nogal waarheid daarin.

Maar as ‘n mens die spiritualiteit van al hierdie godsdienste van nader bekyk, sal jy merk dat hulle almal eintlik ook die liefde as kernbegrip vashou. En dat hulle volmaaktheid en heiligheid soek– dit is, om ‘n lewe in ooreenstemming met God se wil te leef.  Vir Christene is die liefde byvoorbeeld die vervulling van die wet.

Tog is daar wel 'n fokus wat uitstaan: Islam maak veel van ontferming: Allah, roep hulle daaglikse geloofsbelydenis uit, is immers die genadige, die barmhartige een. Juis daarom is die wrede optrede van Islamitiese radikales so onaanvaarbaar en in stryd met die hart van Islam.

Dit is tyd om, wanneer dit onstuimig in ons binneste is, nie die boom vir die woud aan te sien nie. En wat hier geld, geld van die hele geestelike reis: immer en altyd is die wagwoord: onderskei die geeste. Skep ruimte sodat die Gees 'n mens kan lei om steeds weer reg te laat geskied aan die ander - veral hulle wat so anders as 'n mens self is.


Hier is die berig:
JUST hours after the two suspects in the Boston Marathon bombing were identified as Muslims, Representative Peter T. King of New York, the Republican chairman of the House Subcommittee on Counterterrorism and Intelligence, called for an “increased surveillance” of Islamic communities in the United States. “I think we need more police and more surveillance in the communities where the threat is coming from,” “The new threat is definitely from within.”

Mr. King’s hypothesis, and the widespread surveillance policies already in effect since 9/11, assume that the threat of radicalization has become a matter of local geography, that American Muslims are creating extremists in our mosques and community centers.

But what we’re learning of the suspects, the brothers Tamerlan and Dzhokhar Tsarnaev, suggests a different story, and one that has itself become familiar: radicalization does not happen to young people with a strong grounding in the American Muslim mainstream; increasingly, it happens online, and sometimes abroad, among the isolated and disaffected.

The YouTube page of Tamerlan Tsarnaev, for example, does not contain a single lecture from a scholar, imam or institution in America. One report suggests that he found the theology taught in a local Cambridge mosque, the Islamic Society of Boston, unpalatable: while attending a Friday service in which an imam praised the life and work of the Rev. Dr. Martin Luther King Jr., Mr. Tsarnaev shouted that the imam was a “nonbeliever.” The younger Tsarnaev brother seems to have rarely attended a mosque at all.

Representative King’s theories also fail to explain why, if young people are being radicalized within mainstream Islamic communities, there aren’t more attacks like the one in Boston. By some measures Islam is the fastest-growing religion in the United States, and the last decade has seen a rapid expansion of Muslim institutions across the country.

Yet what’s most obvious to anyone who has spent time in these communities is that whether they are devotional or educational, focused on the arts or on interfaith cooperation and activism, this mediating set of American Muslim institutions is keeping impressionable young Muslims from becoming radicalized.

Take the Islamic Society of Boston Cultural Center and its range of devotional, arts and educational programs, from preschool to a seminary. Or Chicago’s Inner-City Muslim Action Network, complete with a medical clinic, civic leadership education and a summer music festival that draws on the biggest names of Muslim hip-hop to promote peace through community organizing. Or Zaytuna College in Berkeley, Calif., the nation’s first four-year Islamic liberal arts school.

These institutions and others have different aims, but they abide by a common idea: if the center of Judaism is the law, and the heart of Christianity is love, what Islam requires, above all else, is mercy. And whether on display in health care provided for the poor at South Los Angeles’s UMMA Community Clinic, or in a patiently handled Arabic lesson that will one day lead a new convert into the fullness of the tradition, Islamic mercy, preached and practiced within the community, allows no room for radicalization.

Representative King and others have it exactly, completely wrong — the American Muslim community has actively and repeatedly, day in and day out, rejected such radicals on religious grounds: they do not know mercy.

More than a decade since 9/11, this should no longer be any secret. Across the nation, the doors are open, and more are opening every day. And despite whatever misplaced fears the Boston bombings evoke about radical Islam and homegrown terror, we’ll all find ourselves increasingly secure as more Muslims heed the call — coming to Islam as it is in the United States, as a real, living community.

Webb is the imam of the Islamic Society of Boston Cultural Center. Korb, who teaches writing at New York University and the New School, is the author of “Light Without Fire: The Making of America’s First Muslim College.”

Friday, September 16, 2011

'n Ma

Die video hier onder, wat Lion uitgestuur het, het almal wat die aand meegemaak het, bewoë gehad. En raak blykbaar nog baie mense soos dit met hulle gedeel word.

As 'n Irakese weeskind met 'n hoogs verminkte liggaam op die verhoog van die X-factor voor 'n reuse-skare verskyn, al strompelende, om sy sangtalent te wys, is die gevoelens intens gemengd.

Groot is die verligting en stormagtig die reaksie.

Almal is vol verwondering oor sy moed en vasbyt. Dit sê die beoordelaars ook. 

Maar, in een van die werklik mooi oomblikke, sê een van hulle niks daaroor nie. Hy, met  bewoëndheid en nugterheid, merk op dat die seun eenvoudig net 'n mooi stem het. Die beoordelaar doen absoluut die regte ding: Dit is tyd om na die seun as mens en sanger te kyk.

En tog, mens kan nie anders as om sy geskiedenis te bly bedink nie: watter gemaklike jong seun is hy tog nie. Hier stap hy op, vol glimlagte, vol uitsien na die oomblik dat hy kan sien. Sy lewe is heel. Hy is ontspanne. Hy wil sing. En juis daarom is hy so 'n volledige persoon.

Ek dink 'n paar dinge: oor die verskrikking en verminking wat oorlog bring. Oor kinders wat in weeshuise beland en wat die lewe ingaan sonder dat hulle eers weet wanneer hulle gebore is nie. 

Maar wat regtig tot 'n mens deurdring is hierdie een vraag: hoe is dit moontlik dat hy so natuurlik, gesond, vol vertroue, gelaai met menslikheid kan wees. Wie sit hier agter?

Die antwoord is duidelik. Hy het 'n besondere ma: hierdie Australiese vrou wat kindertjies in die Moeder Teresa weeshuis in Bagdad gaan haal en grootgemaak het, hulle in haar huis ingebring het, vir hulle die beste gegee het deur vir hulle normaal en gemaklik en vol geesdrif groot te laat word. 

Wie is die vrou? wonder ek. 

Die video vertel alles van die seun, maar laat weet min van die ma.

Ek gaan soek bietjie en, nog meer verrassings: sy het haar werk vir ander aan die sy van Moeder Teresa begin en toe - van alle plekke - in Botswana en Johannesburg. En haar hele lewe is gedryf deur sulke werk onder hulle wat byna geen hoop het nie. 

Heel onderaan is 'n weergawe van haar lewe. 





Born in 1964, Moira commenced her selfless contributions to the less fortunate at the very young age of 13. At 20 years old, she left home and went and worked with Aboriginal children in Western Australia.


At 22, Moira worked alongside Mother Theresa in Calcutta. After working in Calcutta Moira returned home to work with AIDS sufferers and establish a "special unit" for boys with behavioural problems at Sutherland Homes.


At 26, Moira left Australia again for Botswana where she worked with the Kalahari bushmen on a self help project. She then travelled to Johannesburg and then New York. Whilst overseas, Moira worked with some of the world's least fortunate people. She has carried out large-scale humanitarian projects and has been there to assist desperate and sick individuals in Johannesburg, the Bronx (USA), Romania, Bosnia and Albania. She has set up soup kitchens, refugee camps, dental clinics, schools, managed an AIDS hospital and adult education programs.


Moira has been recognised with many community, national and international awards for her humanitarian work. In 1989, at just 25, she was awarded a Queen' Trust Achiever Award and the Victorian Young Achiever Award for Community Service.


In 1994, Moira was awarded the inaugural Sir Edward Dunlop Award for humanitarian service and in 1995 Moira's efforts in Bosnia were honoured by a meeting with the Queen at Buckingham Palace.


In 2001, Moira received a number of national and international awards for her incredible work. She was awarded the White Flame Award given by Save the Children to recognise outstanding service to disadvantaged children. She was also was one of 10 people recognised internationally for their contribution to the world. In Australia, Moira received The Prime Minister's Award for outstanding community service and was made an Officer (AO) in the General Division of the Order of Australia in recognition of her "outstanding service to the Australian community through the provision of social support and service for disadvantaged people, and to the international community through the provision of humanitarian relief and assistance and the organisation of medical treatment for those affect by war or insurrection".


In 2003, and again in 2004, she was honoured by being nominated for Australian of the Year.


Moira's work has been the subject of three documentaries: A Compassionate Rage, Brothers in Arms and Foreign Correspondent. Her work has been acknowledged internationally and carries on today through the Children First Foundation.


http://www.childrenfirstfoundation.com/moirakelly.aspx




En hier is nog 'n merkwaardige verhaal - oor sy broer, en nog inligting oor sy ma:


First published on August 11, 2011.


EDMONTON - Watching quadruple amputee Ahmed Mustafa Kelly churn through the pool is an amazing, and humbling, image to conjure with, and then you remember he only took up swimming after reluctantly abandoning his first sporting love — Aussie Rules Football.


The thing is, Kelly’s significant sporting successes are only part of a cross-cultural journey of truly staggering proportions for the 19-year-old Australian, who is competing in Edmonton this weekend at the Pan-Pacific Para-swimming championships.


Ahmed and his brother, Emmanuel, were born in war-ravaged Baghdad, Iraq, both afflicted with severely deformed arms and legs. Ahmed’s arms end at the elbows, and his legs have been amputated below the knee, permitting him to wear prosthetic legs.


So daunting was the parental challenge of raising two youngsters with extreme special needs, the boys were left as infants at the Mother Teresa Orphanage in Baghdad. Ahmed was left on the steps of the orphanage; Emmanuel was found nearby in a box.


Moira Kelly, a renowned humanitarian and founder of the Children First Foundation, met Ahmed and Emmanuel in 1998 and finalized the adoption of both boys in 2000. The boys grew up on Kelly’s farm near Kilmore, a town located 62-kilometres north of the sports-mad city of Melbourne.


Moira Kelly has made it her mission to “provide a safe haven in Australia for children, irrespective of race or creed, who are in need of medical or emotional support.”


Or, as Ahmed Kelly says, “The foundation brings kids with disabilities from all around the world and we try to fix them up, so they can have a better life back home.”


For Ahmed and Emmanuel, home is Australia now. Ahmed, who got a late start in school for obvious reasons, is about to graduate from high school in Melbourne. He plans to study broadcast journalism at university. Emmanuel, an accomplished singer, has designs on a musical career.


The brothers have two four-year-old sisters, Trishna and Krishna, Bangladeshi children who were conjoined twins when Moira Kelly adopted them. The girls were surgically separated in a procedure lasting more than 27 hours in November 2009. Later that year, both boys were granted Australian citizenship.


“My family is extraordinary, they do amazing stuff,” Kelly said Thursday after setting a personal best in winning his morning heat of the 50-metre freestyle. “When you look back and think about it, it’s pretty extraordinary.


“But we don’t really think that. We live every day as best as we can, do whatever we can, treat every day as just a normal day.”


Sport is front and centre in Australian life, so it is normal that Ahmed has been an avid, rambunctious participant for years.


“I used to play Aussie Rules Football,” Kelly said on Thursday. “That took me to a certain (level), before it started getting really rough and the sport was moving on to become really fast.”


Kelly’s approach to that quintessentially Australian sport was sufficiently tough and fearless — he chose not to use prosthetic hands — that respectful teammates nicknamed him ‘Nails.’


When he opted to channel his competitive spirit into the pool instead of onto the pitch, the regard from his peers remained, but the nickname was tweaked to ‘Liquid Nails.’


“Mentally, I was capable, I really wanted to go on,” Kelly said of his passion for Aussie Rules Football. “But physically, I had to look at the (reality) of it all.


“So, I had to stop. But I didn’t want to be doing nothing in my life after stopping football.


“So, I took on swimming and I’ve found that’s a good challenge to strive for. I’ve slowly worked myself up to where I am now.”


Among other things, where Kelly is now, four years after beginning his swimming career, is the world record holder in the men’s 100-metre breaststroke in the SB3 disabled category. Clearly, whether in football or swimming, he is a quick study.


“You don’t work on a timeline, you just work as hard as you can and give it your best every day,” Kelly said. “I train pretty hard, I’ve got a great coach, great family support, as well as from my school.


“It’s hard not to do well when you’ve got that much support around you.”


Kelly will race in four events here in Edmonton. He was fifth in the 50-free on Thursday night and swims the 50-metre breaststroke today. He has his sights set squarely on qualifying for the 2012 Paralympics in London at the Australian trials next spring in Adelaide.


“When I get to the Paralympics, it’s going to be amazing, overwhelming,” Kelly said. “It’s just something I’ve worked really hard for.”


Part of that experience, should he qualify for London, would be to march into the stadium with Team Australia and see, as well as compete against, athletes from his native Iraq. He and Emmanuel plan to visit their homeland at some point, “when things settle down.”


“But at the end of the day, we’re there (at the Olympics) to race for our nation,” Kelly said. “I want to get gold as a way of saying thank you to Australia for all they’ve done for me, for making my life a lot better than it was.


“Iraq will be there. It will be great to see them competing. I respect the Iraqi people, and I’ll go over there and say hello and tell them I was from Iraq.


“You’ve got to remember where you were born; you can’t forget that completely.”

Dat Immanuel Mustafa-Kelly 'n paar rondtes later uitgeval het, maak nie saak nie. 

Sy lewe is 'n monument vir ontferming.


Hier is die bron:
http://www.edmontonjournal.com/news/Para+swimmer+cross+cultural+sports+journey+staggering+Quadruple/5243168/story.html

Friday, September 02, 2011

Spiritualiteit van ontferming: oor begrafnisse.


In Trouw van Dinsdag 30 Augustus 2011 verskyn ‘n berig oor ‘n Nederlandse priester wat geweier het dat een van sy lidmate uit sy kerk begrawe word omdat die persoon vir euthanasie gekies het. Die lidmaat is uiteindelik in ‘n buurgemeente begrawe deur ‘n ander priester wat sy kerkgebou beskikbaar gestel het. 

Dieselfde kerk is hier ter sprake (Rooms-Katoliek), maar twee direk kontrasterende houdinge en twee baie verskillende gesigte word gewys. En ons weet, dit gebeur daagliks, in vele kerke. 

Die een priester het gewetensbesware, die ander priester nie.

Dit illustreer die spanninge wat selfs in een kerk kan bestaan.

Die artikel lees interessant en daag ‘n mens uit om diep na te dink oor die implikasies en konsekwensies van ‘n mens se besluite. Wat is God se wil in so ‘n situasie? Hoe onderskei ‘n mens wat God van ‘n mens vra, veral wanneer dit kom by een van die seerste oomblikke wat ‘n familie ooit kan ervaar? Dit is dus ‘n kwessie van die onderskeiding van die geeste – of te wel, hoe lei die Heilige Gees ‘n mens. 

En net so interessant is die posisie van die skrywer van die artikel: ‘n mens luister na die Heilige Gees deur onder andere te bedink wat die gevolge van jou besluite op ander sal wees – en of jou besluit gedryf word deur barmhartigheid en ontferming.
Maar vir my is die artikel ook om ander redes interessant. ‘n Mens beleef vandag begrafnisse wat ‘n ware “show” geword het. Daar is allerhande populêre liedjies, gewoonlik gunstelinge van die een wat dood is, wat gesing word. Lang vertellings oor die een wat dood is, word gehou en almal wat van hom/haar iets wil sê, kry ‘n kansie. Grappies, soms selfs vulgêr, is ook nie meer ‘n kwessie nie.  

Hoewel sulke opmerkings nie noodwendig ongepas hoef te wees nie, wonder ‘n mens soms waarom jy vir ‘n begrafnis in ‘n kerk is, veral wanneer die bykomstighede die diens self en die ontmoeting met God verswelg. En miskien is alles hieroor so treurig omdat mense dit seker goed bedoel, of, selfs tragieser, daarmee probeer om hul verdriet te besweer. Hulle is analfabete, skryf die artikel, as dit kom by afskeid neem. En dikwels is hulle verlig as hulle eerder kan terugval op die tradisie van begrafnisse waarin die ontmoeting met God, die Trooster, sentraal staan.

Dit het my nog altyd diep geraak dat die mense wat naaste aan God leef, die soberste begrafnisse wil hê.

Die vraag waarmee ek nog steeds worstel is dus of die kerk wel die plek is waar die show gehou moet word. In hierdie artikel in Trouw word vertel van die ryk tradisie van die kerk as dit kom by ‘n begrafnis. Hierdie tradisies het oor eeue ontwikkel om mense te help om te rou, om afskeid te neem en om tot afronding te kom, veral in ‘n tyd van intense hartseer.

In die kerk vier ‘n mens nie iemand se lewe nie, maar God se ryke genade in die lewe van hulle van wie afskeid geneem word. ‘n Mens bedink nie iemand se liedjies wat hy of sy op ‘n keer graag geneurie het nie, maar eerder God se liefdevolle werking in die lewe van gelowiges, die dieper dinge wat iemand gelukkig kan maak, ‘n singende mens kan laat word.

Veral in my kerklike tradisie is beklemtoon dat lof aan God, dankbaarheid vir seëninge teenoor die Goeie Gewer, vertroue op genade, selfs by die dood en vele ander dinge gevier word. Dit gee werklik troos. Maar rituele soos die formulier, die orde van die diens met al sy element van toewyding, selfs die laaste woorde by die graf, kan hulle wat agterbly vir die res van hulle lewe bybly en troos. Wie sê tog nie dikwels nie: dit is die lied wat op my pa se begrafnis gesing is. Dit is die predikant wat my ma begrawe het. Dit is die teks wat my broer vir sy begrafnis gekies het. 

Selfs so iets soos ‘n grafskrif verteenwoordig ‘n ritueel wat in mense se dieptestrukture gaan vassit: my oupa het gekies vir die eenvoudige woord – ‘n Sondaar wat genade ontvang het.

Is dit nie ‘n teken van ons rasionaliteit, maar ook van ons sug na uiterlikheid, dat die wonderlike rituele van ‘n begrafnis nie meer herken en waardeer word nie?
Spiritualiteit van troos is hier ter sprake. En as ‘n mens daaraan dink dat ‘n begrafnis ‘n oorgangsmoment (‘n skarniermoment, noem die artikel dit!) in alle mense se lewens vaspen, word dit een van die groot aktiwiteite van die mistagoog. Dit is die oomblik, selfs by kerklosses se begrafnisse, dat die gesig van Christus in al sy barmhartigheid gewys word.

Juis daarom was ek geboei deur die opmerking in die artikel dat een van die sewe werke van barmhartigheid is om die dooies te begrawe. Daarmee word die belangrikheid van begrafnisse uitgesonder. ‘n Begrafnis, met bewoëndheid en met ‘n wydse genadeverkondiging bedien, kan mense vir ewig nader aan God bring.

Te min, heeltemal te min, sien ons begrafnisse as ‘n werk van ontferming. Te veel, heeltemal te veel sien ons dit as ‘n kans om die lat in te lê vir hulle wat na ons mening los lewe. Of om deur oppervlakkighede die kans om eg voor God te rou en om die hoop (vertroue) op die ewige lewe te besweer (in plaas van vas te hou).

En heelemal te min gee ons aandag aan rituele tydens begrafnisse wat mense egte troos bied en hulle harte sal rig op God, die Trooster. Ons onderskat die ryk tradisie wat die kerk oor eeue ontwikkel het om mense by te staan in ‘n uur van intense seerkry.

Dit beteken nie dat ons die tradisie net so moet oorneem of net ouderwetse formuliere hoef te gebruik nie. Dit beteken wel dat ons uit die koel fonteine van die ou wysheid gaan skep om dan op ‘n nuwe manier (nie ‘n ander manier nie), troos bring aan hulle wat verlies van dierbares ervaar. Ons sal die ou taal op ‘n nuwe wyse moet praat.

Hier is die artikel:

Liempde heeft een 'weigerpastoor'. Mooi woord, natuurlijk gekozen naar analogie van de weigerambtenaar. Het is het overdenken waard of de twee inderdaad zo veel op elkaar lijken als de woorden suggereren.
De weigerambtenaar is een dienaar van de overheid; de weigerpastoor een dienaar van de kerk. De weigerambtenaar wil geen huwelijk sluiten tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. De weigerpastoor is niet ingegaan op de vraag van familie om de uitvaart te verzorgen van een man die overleed na euthanasie.

Het beroep dat de pastoor in deze kwestie doet op gewetensvrijheid is opmerkelijk. De weigerambtenaar, die ruimte wenst om van de regels af te wijken, doet dat met een beroep op zijn geweten. En ook de pastoor uit het naburige dorp die de uitvaart uiteindelijk heeft geleid, is daartoe gekomen omdat hij zijn geweten heeft laten spreken en meende af te mogen wijken van wat de katholieke kerk voorschrijft. Wat de weigerpastoor heeft gedaan, is de kerkelijke richtlijnen volgen. Je moet dus vaststellen dat het geweten van de weigerpastoor volledig gevormd wordt door het volgen van de leer.

De weigerambtenaar overtreedt de regels; de weigerpastoor niet en om die reden zou je de eerste zijn besluit meer kwalijk kunnen nemen dan de tweede. Toch doe ik dat niet en dat heeft ermee te maken dat je een handeling ook beoordeelt op haar consequenties. De weigering van de ambtenaar een homohuwelijk te sluiten, vormt geen beletsel voor het stel om te trouwen. Er is altijd een collega te vinden die de ceremonie wel wil leiden. Het feest kan doorgaan.

De pastoor kreeg te maken met nabestaanden die, veronderstel ik, emotioneel waren uitgeput. Hoe je ook over euthanasie denkt, een verzoek daartoe wordt nooit lichtvaardig gedaan. De familie had een enerverende tijd achter de rug en was blij dat aan het 'ondraaglijk en uitzichtloos lijden' van hun dierbare een einde was gekomen. Een mooie viering regelen is het laatste wat ze nog voor vader kunnen doen. Daarvoor kloppen ze aan bij de pastoor, maar deze geeft niet thuis. In plaats van een rustige voorbereiding op het naderende afscheid, zijn ze genoodzaakt met hun gestorven vader te gaan leuren. De ¿ psychische ¿ schade die de pastoor met zijn 'nee' deze mensen heeft berokkend, is vele malen groter dan wat de weigerambtenaar veroorzaakt bij het aanstaand echtpaar dat hij niet trouwen wil.

Twee kanttekeningen plaats ik bij het kerkelijk besluit als zodanig. De ene is dat de doden begraven, evenals bijvoorbeeld het voeden van wie honger lijdt en het huisvesten van de vreemdeling, hoort tot de zeven werken van barmhartigheid. Met de richtlijn een uitvaart van de hand te wijzen na euthanasie is de kerk dus op zijn minst met zichzelf in tegenspraak.

Een tweede kanttekening heeft te maken met de marginale rol die de kerk tegenwoordig speelt in de samenleving. De scharniermomenten van het leven ¿ geboorte, een levenslange verbintenis, overlijden ¿ zijn bij uitstek momenten waarop de kerk nog wél iets voor mensen betekenen kan. Zij heeft een enorme schat aan teksten, rituelen, symbolen en muziek in de aanbieding. De verlegenheid en het analfabetisme zijn groot als mensen zelf verantwoordelijkheid dragen voor een viering. Familieleden zijn werkelijk opgelucht als iemand de vraag stelt of het wel zo'n goed idee is om het lied van de voetbalclub te draaien als de kist wordt uitgedragen. Dat je dan het risico loopt in polonaise de zaal te verlaten, was niet bij hen opgekomen. De regelgeving van de kerk blijkt een obstakel te zijn om haar rijke traditie te delen met anderen. Zonde.

Of er aan protestantse kant ook weigerdominees bestaan, weet ik niet. Regelgeving daarover is mij niet bekend. Een oplossing zoals bij euthanasie: spreek er tijdig over met je arts, zodat je elkaars standpunt kent, is voor katholieke voorgangers in ieder geval geen begaanbare weg. Want dan zou je van de priester of pastoor vragen aan te kondigen dat hij van plan is de regels te overtreden. Misschien is hij daartoe wel bereid, maar hij zal dat nooit hardop zeggen.

De weigerpastoor heeft met zijn besluit om de man die is gestorven na euthanasie, niet te laten begraven vanuit zijn eigen parochiekerk, de kerk van haar meest liefdeloze en onbarmhartige kant laten zien. Het stemt me deze dagen niet trots dat ik deel uitmaak van diezelfde, christelijke, geloofsgemeenschap.

Blog Archive